Kwijt.

oktober 25, 2009

Voor wie mij kwijt is: http://piratesheroes.wordpress.com

Over Helden en Orion

augustus 28, 2009

i.
ik ben een meisje
met honderden vlekjes op mijn lichaam
waarin ik sterrenbeelden ontwaar;

ik speur al jaren naar orion maar hij
verstopt zich op mijn huid en uiteindelijk vond ik,
verborgen tussen prille viltstiftsterren,
een pointillistisch zelfportret.

ii.
ik ben een meisje
en ik heb angst voor dingen
die pijn doen.

de aarde is een niemandsland
vol bommenkraters en dwaallichtjes en
ik ben vervlochten met
haar.

iii.
ik ben een meisje
en soms is mijn hart te
klein voor de dingen die
erin moeten.

Ik heb brede schouders
maar niet breed genoeg om de
wereld te dragen.

iv.
ik ben een meisje
en als ik in de spiegel staar zie ik
een antiheld met cassiopeia op haar arm
en haar spiegelbeeld geprojecteerd op
mijn kleurloze gezicht.

v.
ik ben een meisje
en ik houd niet van mensen
maar wel van zielen; mits ze
verloren zijn.

vi.
ik ben een meisje
en jaren geleden had ik witte
strepen op mijn arm die
deden denken aan
vallende sterren.

maar cassiopeia viel niet,
hoezeer ik haar ook uitwiste,
en ik vloog al evenmin.

vii.
ik ben een meisje
en soms vraag ik me af of
de dood misschien net zo bang
is voor mij als ik
voor hem.

viii.
ik ben een meisje
en ik zou willen dat er nog
peter pannen en merlijnen bestonden.

en helden,
want iedereen roept om ‘change’
maar dat komt er nooit.

ix.
ik ben een meisje
en soms vind ik de wereld
een hele enge plaats maar ik weet
dat ik hem zou kunnen
redden als ik
dat durfde.

x.
ik ben een meisje
en ik ben bang voor
onweer maar desondanks
is vliegen mijn grootste
hartenwens.

xi.
ik ben een meisje
en ik leef slechts
voor de liefde.

xii.
ik ben een meisje
en de grootste kleine held in mijn
leven snapt niet dat liefde de enige
drug is die een mens
nodig heeft.

ik zou willen dat
ik de heroïne van zijn
leven was.

xiii.
ik ben een meisje
en altijd als ik bij nacht naar de hemel
staar zou ik willen dat ik cassiopeia van mijn huid kon
gummen en orion in haar plaats
kon zetten.

hoogmoed maakt de wereld lelijk.
een strijder op mijn arm zou pas echt
een bron van inspiratie zijn.

xiv.
ik ben een meisje
en ondanks mijn angsten wil ik
orions riem en een zwarte cape
om door de nacht te buitelen en
met een injectiespuit vol liefde
alle slechteriken weer lief
te maken.

xv.
ik ben een meisje
en ik wil de wereld.
(redden)

King of Hearts

juni 24, 2009

And then he’d say: “It’s okay.
I got lost on the way
But I’m a superman,
And supermen don’t cry.”

And then he’d say: “It’s allright.
I got home late last night
But I’m a superman,
And supermen just fly.”

Then he’d shout down the line,
Tell me he’s got no more time
Because he’s a superman,
And supermen don’t hide.

Then he’d scream in my face,
Tell me to leave; leave this place,
Because he’s a superman,
And supermen just fly.

Tip #3

juni 11, 2009

I’m a million different people from one day to the next

NaamloosThe Verve / Bittersweet Symphony
(muziek | lyrics)

Toen ik pas geleden voorbij dit liedje shufflede, vroeg ik me af waarom het in godsnaam niet in mijn persoonlijke bestenummersooit-toptien staat. Ik vind dit nummer prachtig. Al de eerste keer dat ik het hoorde, jaren geleden, trok het aanstekelijke violenmelodietje mijn aandacht naar zich toe vanuit de autoradio, en eigenlijk is die fascinatie nooit meer weggegaan. Dit is ook één van de drie nummers die continu hebben aangestaan tijdens het schrijven van mijn twee fanfics – een stukje persoonlijke waarde dat leuke herinneringen met zich meebrengt iedere keer wanneer ik het luister. En uiteraard is er niets lekkerder dan in het zonnetje banjeren met deze aanstekelijke melodie in je oren en te doen alsof je over de catwalk struint. Heerlijk.

(mag ik hierbij vermelden dat ik begonnen ben met de rewrite van OMDH en dat ik het heerlijk vind? <3 dankuwel.)

Survey

juni 5, 2009

Naam: Mara Kraaijenbrink
Nickname: Neko Mara Elisabeth
Geboortedatum: 26.09.1990
Geboorteplaats: Zierikzee
Woonplaats: ’s Weekends woon ik in Renesse, doordeweeks officieel op kamers in Utrecht, maar praktisch ook in Rotterdam bij vriendlief.
Lengte: 1.63
Kleur ogen: Grijsblauw
Kleur haar: Blond, daar kun je niet omheen.
Schoenmaat: 36/37/38, dat is eigenlijk iedere keer anders.
Piercing: Geen.
Tattoo: Ook geen, maar misschien zou ik ooit iets kleins, betekenisvols willen.
Broers/zussen: Twee dope-homie-broers, één van 15 en één van 16.

School: Universiteit van Utrecht, studie Nederlandse taal en cultuur.
Werk: Kassameisje bij C1000 van Leeuwen, Renesse.
Hobby’s: Roy, nolifen, socializen, slapen. Eigenlijk heb ik bar weinig hobbies, daar moet ik echt iets aan gaan doen.
Helden: Mama (want zij is gewoon de meest kleurrijke persoon in mijn leven), President Obama (als hij echt zoveel veranderingen gaat brengen als hij belooft), J.K Rowling (omdat zij een wereld wist te schapen waar iedereen in wilde geloven, maar niemand in durfde te geloven.)

Favoriete film: Amélie, The Science of Sleep, The Edukators, Christiane F. en waarschijnlijk nog een aantal maar ik heb mijn DVD-collectie niet in Renesse staan en daar ben ik nu.
Favoriete muziek: Oasis, Kate Nash, Frou Frou, The Prodigy, Maria Mena, Nickelback, Placebo, Yann Tiersen en dergelijken, maar dit lijstje verschilt nog al eens.
Favoriete TV-series: Waking the Dead, Greys Anatomy, ANTM, Project Runway.
Favoriete schrijver: Hier zou ik dan toch J.K Rowling moeten noemen, hoewel dat met mijn studieachtergrond misschien niet zo’n geweldig literaire keuze lijkt. But still – ze heeft gewoon een geweldige wereld geschapen en daar ben ik haar dankbaar voor.
Favoriete kleur: Rood, Zwart, Wit, Paars.
Favoriet getal: 21, 4.
Favoriete dag van de week: Woensdag, want dan ben ik altijd bij Roy in Rotterdam en dat is meestal heel fijn <3
Favoriet nummer aller tijden: Oasis – Keep the dream alive.
Favoriet nummer op dit moment: The Verve – Bittersweet Symphony
Favoriete eten: Friet! Big time. Met een dikke klodder mayo.
Minst favoriete eten? Rode kool; ik ga echt al kokhalzen als ik dat ruik. Eww.
Favoriete schoolvak: Taalkunde
Minst favoriete schoolvak: Taalbeheersing – yuk.
Ben je een goede leerling? Valt mee. Of misschien valt het eerder tegen, dat weet ik niet precies, maar ik ben niet de beste leerling die je je kunt voorstellen. En toch haal ik alles wel, zij het met de hakken over de sloot.
Heb je zenuwtrekjes? Ja, ik draai altijd knopen in mijn haar en ik pluk de mascara van mijn wimpers, tot grote ergernis van mijn moeder.
Spreek je wel eens in babytaal? Met mijn moeder, ja, 75% van de tijd.
Waar kijk je naar uit? De vakantie naar Bulgarije met mijn liefste matties <3
Wat stond er in je laatste sms’je? bedankt :3 maar maandag is enkel controle + praten over mogelijke operatie. ^^” – jolène.

Heb je een relatie? Ja, met Roy.
Sinds wanneer zijn jullie samen? Sinds 24.09.2007.
Waar vond je laatste kus plaats? In Roy zijn kamer in Rotterdam, voordat ik weer terugging naar Utrecht.
Vreemdste plek waar je ooit seks gehad hebt: Op de bank of op de grond, ik weet niet wat het apartst is.
Waar zou je ooit nog wel seks willen hebben? Op de achterbank van een auto of in de zee – alleen heb ik gehoord dat je van seks in de zee schimmelinfecties kunt krijgen, dus wat dat betreft houd ik het wel bij de achterbank.
Wat is het mooiste aan het lichaam van een man? In Roys geval is dat echt zijn hals en zijn schouders. Big time. Oh en de kaaklijn. *gorgel*

Ben je gelukkig met je naam? Ja best wel, er zijn weinig mensen die hem ook hebben en hij past wel bij me, denk ik, zelfs in de betekenis.
Ben je trots op jezelf? Op sommige momenten wat meer of minder dan op andere momenten, maar over het algemeen ben ik tevreden met wat ik tot nu toe bereikt heb – al is dat niet zo veel.
Waar ben je bang voor? Om dood te gaan of om mijn liefste te verliezen.
Ben je betrouwbaar? Ja. Geheimen van mezelf kan ik niet voor me houden, maar die van anderen zijn bij mij helemaal veilig (tenzij iemand me zou martelen. Dat trek ik niet).
Wat zou je willen weten over de toekomst? Met wie ik uiteindelijk oud ga worden.

Wat vind je het mooist aan jezelf? Mijn verhoudingen en het feit dat ik straal.
Zou je ooit topmodel willen zijn? Neen, dat wereldje is veel te hard voor mij en ik zou er niet tegen kunnen dat mensen me als een stuk vlees behandelen in plaats van als een persoon. Ik trek het leven als kassameisje al amper (want machine), dus laat staan dat.
Waar kun je niet tegen? Onrecht in de wereld, en sowieso wanneer mensen dingen zeggen die niet waar zijn.
Het beste gevoel ter wereld: To love and be loved in return.
Het slechtste gevoel ter wereld: Misselijk zijn.
Ben je een emotioneel persoon? Ja, heel erg. Ik kan overal om huilen als ik een beetje een rotdag heb.
Bestaat de ware? Ik hoop van wel. Het is in ieder geval heel fijn om daarin te kunnen geloven – immers dat drijft je om door te zoeken.
Hoeveel kinderen wil je? Geen. Ik weet ook wel dat op mijn dertigste mijn eierstokken spontaan beginnen te kriebelen en dat kinderen écht een verrijking van het leven zijn, maar in mijn ogen kosten ze alleen maar geld en ontnemen ze je vrijheid, en daar zit ik niet op te wachten. Bovendien zou ik een ontzettend slechte moeder zijn.

Wat zou je vragen als je “God” een vraag mocht stellen? Of hij er alsjeblieft voor zou kunnen zorgen dat iedereen dat lichtpuntje in zijn leven zou zien om door te kunnen gaan.
Geloof je in Karma? Neen, niet zozeer.
Geloof je in Magie? Daar zou ik graag in willen geloven, maar mijn verstand zegt dat magie onmogelijk is en daar moet ik dan maar op vertrouwen. Maar als het bestaat – damn, dan zou ik het graag willen leren.
Geloof je in reïncarnatie? Ik geloof erin omdat ik niet wil geloven dat er niets is na de dood – dat maakt sterven nog angstaanjagender, namelijk.
Als welk dier zou je terug willen keren? Een vogel, want ik zou zo graag willen kunnen vliegen.
Bestaan buitenaardse wezens? Dat moet wel. Er bestaat gewoon geen kans dat wij de enigen zijn in dit ongekend grote universum zonder grenzen. Dat kan gewoon niet.
Wat zullen je laatste woorden zijn voordat je sterft? Ongetwijfeld iets heel ondoordachts omdat ik er gewoon niet bij stil wilde staan dat ik dood ging. Iets over de afwas ofzo.
Als je kon vliegen, waar zou je dan heen gaan? Overal waar het rustig is en waar inspiratiemijnen zijn. Ik zou het allemaal opgraven.

Animals

mei 28, 2009

I’m driving black on black; just got my license back. I’ve got this feeling in my veins this train is coming off the track. I’ll ask polite if the devil needs a ride because the angel on my right ain’t hanging out with me tonight.

I’m driving past your house. While you were sneaking out I got the car door opened up so you can jump in on the run. Your mom don’t know that you were missing; she’d be pissed if she could see the parts of you that I’ve been kissing.

so come on baby get in.

*

You’re beside me on the seat, got your hand between my knees and you control how fast we go by just how hard you wanna squeeze. It’s hard to steer when you’re breathing in my ear but I got both hands on the wheel while you got both hands on my gears.

By now, no doubt that we were heading south; I guess nobody ever taught her not to speak with a full mouth – ‘cause this was it, like flicking on a switch –  it felt so good I almost drove into the ditch.

just acting like we’re animals

*

We were parked out by the tracks; we’re sitting in the back and we just started getting busy when she whispered “What was that?” The wind, I think, ‘cause no one else knows where we are and that was when she started screamin’ “That’s my dad outside the car!”

Oh please, the keys, they’re not in the ignition, they must have wound up on the floor while we were switching our positions. I guess they knew that she was missing as I tried to tell her dad it was her mouth that I was kissing.

We’re just a couple of animals
Ain’t nothing wrong with it
We’re never gonna quit.

Op woensdagavond vond ik mezelf terug op een plaats waar ik een jaar geleden ook gezeten had, samen met jou, en ik dacht aan alle dingen die er sinds dat ogenblik gebeurd waren; ik dacht aan alle emotionele achtbanen die we hadden geprobeerd te overleven, de tranen, de onzekerheid, het moment waarop je dacht dat het leven mooier was zonder mij en vervolgens het moment waarop je je besefte dat dat niet zo was, maar voornamelijk dacht ik aan alle intense ogenblikken van Houden Van die we steeds weer tegenkwamen tussen de ups en downs, en toen trok ik de conclusie dat het nu allemaal veel beter is. Veel, veel beter.

Falling Down

mei 15, 2009

 

 

FallingDown

 

 

 I already told you that falling is easy.
It’s getting back up that becomes the problem.

 

Ordinary day

mei 11, 2009

Het was gewoon een dag, een doodnormale dag
Die zijn pad probeerde te vinden.
Hij was gewoon een jongen, een doodnormale jongen,
Behalve dan dat hij onafgebroken naar de hemel staarde.

En toen hij me vroeg of ik met hem mee wilde gaan
Begon ik me te realiseren dat hij iedere dag vindt
Waar hij aanvankelijk naar op zoek ging.
Hij straalt zoals een vallende ster dat doet.

En hij zei: “Neem mijn hand en leef zolang je dat nog kunt.
Zie je dan niet dat al je dromen zich reeds in de palm van je hand bevinden?”

Als hij sprak gebruikte hij doodnormale woorden,
Hoewel ze geenszins zo aandeden want
ik voelde me zoals ik me nog nooit eerder gevoeld had.
Je zou zweren dat ze magische krachten bezaten.

En als ik mijn ogen naar hem opsloeg
Hield zijn blik de mijne altijd even vast en
Dan wist ik dat hij geen vreemde was, omdat
Ik het gevoel had hem al jaren te kennen.

En hij zei: “Neem mijn hand en leef zolang je dat nog kunt.
Zie je dan niet dat al je dromen zich reeds in de palm van je hand bevinden?”

Het was gewoon een droom, een doodnormale droom,
Dacht ik toen ik opnieuw ontwaakte.
En die jongen, die doodnormale jongen;
Was dat dan allemaal verbeelding?

Heeft hij dan wel gevraagd of ik met hem mee wilde gaan –
Het leek allemaal zo werkelijk.
Maar toen ik opkeek, zag ik hem bij deur staan,
Met een deal in zijn opengespreide armen.

En hij zei: “Neem mijn hand en leef zolang je dat nog kunt.
En als we nu op pad gaan zullen we dit land verdelen en veroveren.”

Psychobabble

mei 6, 2009

Ik zit al een hele tijd naar dit schermpje te staren, met mijn vingers zwevend boven mijn toetsenbord, hopend dat ik geraakt zou worden door een plotselinge shock of lightening van inspiratie, maar tot mijn grote spijt gebeurt er niets. Er gaat geen enkel lampje branden in mijn hoofd, niets schiet me te binnen – helemaal niets. Mijn inspiratie heeft me in de steek gelaten (of andersom misschien, dat weet ik niet precies) en om die reden ga ik vandaag een lange blog schrijven over helemaal niets, of – wellicht – over een heleboel. Dat zullen we moeten bezien.

Ik geloof dat ik voeger best een eenzaam meisje was. In groep 7 werd ik in de steek gelaten door mijn toenmalige beste vriendin en vanaf dat moment had ik geen vaste grond meer onder mijn voeten – niemand op wie ik kon terugvallen. Ik heb een tijdje in mijn eentje rondgedwaald in de realiteit, maar toen ik in de zomervakantie van 2001 in contact kwam met de wereld van J.K Rowling, was de uitweg gemakkelijk te vinden. Ik verloor mezelf in de wereld van Zweinstein en Magie en Heldendom en noemde mezelf Liz, want dat was wie ik wilde zijn. Ik kroop in mijn huid, droomde over wat zij meemaakte en schreef haar verhaal op. Ik vluchtte in haar personage – niet omdat ik ongelukkig was, maar gewoon omdat ik de echte wereld een beetje eenzijdig vond, soms.

Toen er na mijn laatste jaar op de basisschool geen brief van Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus Pocus kwam, stierf er een stukje in mij. Toen ik naar de Middelbare school ging, begon ik me ieder jaar iets meer te verdiepen in mijn fictieve wereld: ik verzon karakters en creëerde een wereld waarin ik kon verdwijnen zodra ik daar de kans toe had. In de realiteit maakte ik nieuwe vrienden en stortte ik een fundament voor de toekomst, en droeg ik een masker met een plastic glimlach, maar daaronder was ik een schizofreen in zevenvoud.

Op een gegeven moment zette mijn fictieve leven zo ver door dat ik zelfs begon te schrijven onder de les, simpelweg omdat ik het niet kon loslaten. Ik had geen idee wat er in de levens van mijn vriendinnen omging, omdat ik iedere vrije minuut spendeerde op papier. Op een gegeven moment raakten Maren en ik zo met elkaar vervlochten dat de realiteit soms niet meer te onderscheiden viel van wat ik allemaal verzonnen had. Ik had geen eigen identiteit meer, en hoewel dat angstaanjagend klinkt, voelde het eigenlijk wel veilig.

En toen kwam de liefde.

Vanaf het moment dat de Liefde mijn leven inwandelde, in zijn driekwartsbroek en met zijn ongekamde haren, trad mijn writersblock in werking. Mijn masker werd van mijn gezicht af getrokken en vanaf dat moment kreeg het zonlicht de kans om mijn ogen te raken; pas toen besefte ik me dat de realiteit en mijn fictieve wereld niet zo ver van elkaar vandaan lagen. Soms probeer ik me nog te verdrinken in mijn eigen creaties, maar ik merk steeds meer dat dat niet meer gaat, simpelweg omdat ik in de Liefde alles gevonden heb waar ik in mijn verhalen naar op zoek was.