You can’t jump the track; we’re like cars on a cable.
And life’s like an hourglass glued to the table.
No one can find the rewind button girl,
so cradle your head in your hands and breathe.
Just breathe.

Als we vroeger op vakantie gingen, maakte ik altijd een casettebandje, want dat was gemakkelijker dan een CD; daar stonden namelijk ook wel eens nummers op die ik niet kende, of niet leuk vond, en ik vond het irritant om een hele doos CD’s mee op vakantie te nemen. Bovendien was mijn discman zo groot dat hij onmogelijk in mijn broekzak te proppen was; met een walkman ging dat beter. Het was een ontzettend lelijk ding en het was bijna onmogelijk om er nog één te vinden in de tijd dat de MP3spelers net op de markt kwamen - maar de extra moeite die ik ervoor moest doen, maakte misschien wel dat ik dubbel zo gelukkig was toen ik twintig euro lichter de winkel weer uit liep.

Een aantal dagen voordat we naar de plaats van bestemming zouden vertrekken, zat ik steevast op mijn kamertje de favoriete nummers van mijn hitzones over te zetten op een casettebandje - gewoon over de oude opname heen, want dat is juist het fijne van een casettebandje; als er iets is misgegaan, dan spoel je gewoon terug, en dan probeer je het nog een keer. En als er middenin de tape iets mis is gegaan en je kúnt er niets overheen opnemen omdat de rest daarna simpelweg perfect is, dan knip je dat stukje er gewoon uit, en plak je de uiteindes weer aan elkaar. En dan is het net alsof er niks gebeurd is.

Het zou zo handig zijn als het leven precies zo was. Je leeft het leven op ‘record’ en vult het in zoals je wilt - maar als er iets mis gaat, dan druk je op ‘rewind’ en doe je het over. En als je je pas later in het leven bedenkt wat voor een grote fout je vroeger in je jeugd begaan hebt, dan knip je dat stukje er gewoon uit en plak je de uiteindes aan elkaar, zodat het lijkt alsof er niks gebeurd is.

Helaas zit het leven zo niet in elkaar - of misschien kan ik beter zeggen dat het leven gelukkig niet zo in elkaar zit, want als iedereen zijn fouten zomaar zou kunnen corrigeren, wat valt er dan nog te leren? Mensen zijn niet perfect en dat moeten we vooral zo houden.

Iedereen maakt misstappen, zo ook ik, en dat zie ik geenszins als een zonde. Natuurlijk heb ik vroeger dingen gedaan waar ik spijt van heb, of waarvan ik me achteraf bedenk dat ik het maar beter niet had kunnen doen, maar in iedere ervaring schuilt een levensles. Het leven bestaat uit keuzes maken en hoe meer verkeerde keuzes je maakt, hoe meer je uiteindelijk leert - want als je alleen maar de juiste wegen kiest, dan hoef je geen hindernissen meer te overwinnen. Het staat ongeveer gelijk aan het kiezen van de weg van de minste weerstand, alleen doe je het dan niet expres.

Conclusie: Je wordt sterk van je fouten. Dus wees niet bang om de verkeerde keuze te maken; want uiteindelijk is de verkeerde weg alsnog de enige juiste.

Zolang je maar van je fouten leert.

Hoi!

Het is wat sneller gegaan dan ik voorzien had, maar ik heb de proloog van HMMDZ daarnet online gezet ^^ Voorlopig ben ik weer eventjes stil, want morgen begint mijn introductieweek en woensdagavond ga ik tot en met vrijdag op kamp! Het duurt dus nog even voor er wat nieuws staat.

Reacties op HMMDZ mogen op de pagina zelf gegeven worden, maar ook op dit bericht ^^ Zie maar wat je bevalt.

Heel veel liefs,
Neko.

1. Realiteit is voor mensen zonder fantasie. (credit to Esther)

2. Fantasie voegt kleur toe aan de zwartwitfilm van je leven.

3. Je hebt een reden om optimistisch te blijven; want ieder sprookje eindigt met een happy end. Als het dus even wat minder gaat, heb je altijd iets om je aan vast te houden.

4. Je hoeft niet volwassen te worden; want voordat je de leeftijd van 18 bereikt, steel je net zoals Wendy Peter’s schaduw en dan neemt hij je mee naar Nooitgedachtland.

5. Je hebt een drijfveer om altijd moedig te zijn - want de prins uit het sprookje van Doornroosje kreeg zijn prinses echt niet zomaar. Hij moest vechten tegen een draak voordat hij kreeg wat hij echt verlangde. Face your fears.

6. In sprookjes is er altijd sprake van een soort avontuur, dus wie weet wat je pad nog kruist. Durf risico’s te nemen; aan het einde wacht je toch een happy end.

7. Er was ooit een prins die koos voor Assepoester in plaats van één van haar hoogstaande stiefzussen. Niets is onmogelijk.

8. In sprookjes ontmoeten goede mensen altijd een goed lot, en als jij daarin gelooft, zal jou dat een aangenamer mens maken. En als het leven jou niet geeft wat je verdient, dan zul je nog altijd omringd worden door mensen die om je geven, omdat je een vriend voor hen was.

9. Het is fijn om te geloven in dingen als ware liefde, magie en de overwinning van het goede. Het geeft kracht.

10. In het sprookje van jouw leven speel jij de hoofdrol. Jij bent de prins, of de prinses. Je hoeft niet rijk te zijn of blauw bloed te hebben om bijzonder te zijn.

(Lijst samengesteld met Elin - framboisesetfraises.wordpress.com)

Hoi ^^

Op het moment zit ik op mijn kamertje in Utrecht en wil ik nergens anders meer naartoe. Het wordt hier wel gauw warm, maar ik voel me al helemaal thuis en ik kan niet wachten tot mijn introductiedagen gaan beginnen. Talloze vriendinnen hebben de intreeweek al achter de rug en kwamen terug met enthousiaste verhalen, dus ik hoop dat het voor mij ook zo positief gaat uitvallen. Nieuwe mensen leren kennen is altijd een beetje eng, maar wel heel leuk.

Het is vreemd om nu een beetje meer volwassen te zijn. Ik moet nu op ieder moment van de dag voor mijn eigen eten zorgen, mijn eigen zooi opruimen, afwassen en mijn bed opmaken - en hoewel ik thuis een ontzettende sloddervos ben, merk ik dat ik hier een soort van schoonmaaktic aan het ontwikkelen ben. Iedere dag swiffer ik mijn vloer, zorg ik dat mijn bed er toonbaar uitziet, verwijder ik alle etensresten van aanrecht/bureau/waarikdanookeet en ik was af zodra ik zie dat er iets in mijn gootsteen staat. Ik heb het mijn moeder nog maar niet verteld.

Verder ben ik ook weer aardig aan de schrijf. Vrijdagmorgen ben ik begonnen met Het Meisje met de Zwavelstokjes, de nieuwe versie van Tegen beter weten in, en ik moet zeggen dat dat best naar mijn zin gaat. Ik vorder niet snel, maar dat had ik ook niet verwacht na zo’n lange tijd. En ik ben tevreden over wat er tot nu toe uit mijn vingers gevloeid is. Ik kan niet beloven dat de proloog al heel snel online zal staan, maar binnen nu en twee weken moet dat me toch lukken.

En nu ga ik maar eens ontbijt maken, en thee zetten, en mijn gezicht min of meer toonbaar maken. Ik hoop dat ik gauw weer iets zinnigs op mijn weblog zal posten, want de laatste tijd heb ik er niet zoveel inspiratie meer voor en ik hoop dat dat snel terugkomt, want ik hou jullie graag geboeid ^^

Heel veel liefs,
Neko.

Isn’t it strange that the stars don’t shine no more now since you’ve gone?
Isn’t it strange that we can’t look back and see just what went wrong?

I want to know now where we are;
Should I pretend and let things be?
And knowing what you’ve done.
Could you come face to face with me?

Isn’t it strange that you told me one thing and suddenly changed your mind?
Isn’t it strange that you’d come here for me, turn away and leave me behind?

Now it feels like I’m drowning;
it feels like I’m drowning without you.
I know the feeling
because I felt it all before.

I hope you don’t feel just like me,
I hope you’re happy.

(* doorhalen wat niet van toepassing is)

In ons leven belanden we allemaal een keer op een punt waarop we onszelf zullen verrassen. Voor mij was dat punt het uitgestrekte moment van de afgelopen veertien dagen.

Ik had mezelf lusteloos in bed voorgesteld; huilend en gebroken, niet inziend waarom ik ooit nog op zou staan omdat de zin van mijn leven toch verdwenen was. Ik heb mezelf in gedachten hysterisch zien krijsen tegen de muren van mijn kamer terwijl er niemand was die me zou horen. Ik heb mezelf zien ontsporen in het nachtleven van Utrecht, mezelf zien springen, dansen en drinken tot het einde van de nacht, totdat ik mijn eigen naam niet eens meer zou kunnen herinneren.

Ik had mezelf al heel lang voorbereid op de grootste klap die ik ooit te verwerken zou krijgen, zodat het misschien wat minder zeer zou doen.

Maar de klap kwam niet. Nooit.

Want ergens weet ik ook wel dat het zo beter is. Toen ik nog middenin het drama zat, kon ik dat niet zien, maar nu ik er van bovenaf op terugkijk, lijkt alles zo verrekte simpel. Hij hield afwisselend wel en niet van mij, wat samenhing met de dingen die ik Buien noemde en daarmee ook met mijn gemoedstoestand. Ik ben er zo moe van geworden. Het feit dat ik niet meer echt heb kunnen schrijven sinds het feit dat die emotionele mindfucking draaimolen begon te roteren, zegt voor mij genoeg. Het was dan misschien niet mijn keuze om er een punt achter te zetten, maar het was wel een goede.

En toch zit er ergens in de kern van mijn hart een kleine leegte die erom vraagt weer gevuld te worden. Ik zou alleen niet weten hoe. Ik vul mijn dagen tot aan de rand zodat ik niet teveel hoef na te denken, niet zoveel met de breuk bezig hoef te zijn; en ergens weet ik wel dat ik dat op zich niet zou moeten doen, maar dat is mijn manier van ermee omgaan. Ik schrijf en ik praat. Meer niet.

Het enige dat ik nog lastig vind, is de waarheid. Ik kan alleen maar gissen naar wat er al die tijd in zijn hoofd gebeurd is, en dat is lastig, want dat maakt ook dat ik niet weet hoe ik me tegenover hem op moet stellen. Ik ben gekwetst, maar als zijn situatie daadwerkelijk zo was als ik denk dat hij was, dan kan ik uit eigen ervaring zeggen dat hij het moeilijk heeft gehad. Het zou makkelijker zijn als hij na veertien dagen eindelijk iets van zich zou laten horen, maar misschien wil ik de waarheid ook wel helemaal niet weten. Voor mij is het nu voorbij en het is goed zo. Het is alleen jammer dat het op deze manier moest eindigen.

Maar gebroken ben ik niet, alleen een klein beetje gekneusd. En zo eens in de zoveel tijd is dat helemaal niet erg, want men wordt groter door te vallen en weer op te staan.

And so I go on.

Neko gaat weer schrijven.

Beginnend aan het begin.

Net zoals vroeger.

Just like I predicted we’re at the point of no return.
We can’t go backwards and no corners have been turned.
I can’t control it; if I sink or if I swim.
Because I chose the waters that I’m in.

(…)

I hear you talking but your words don’t mean a thing.
I doubt you ever put your heart into anything.
It’s not much to ask for; to get back what I put in.
But I chose the waters that I’m in

And it makes no difference who is right or wrong.
I deserve much more than this;
Because there’s only one thing I want.

If it’s not what you’re made of, you’re not what I’m looking for.
You were willing but unable to give me anymore.
There’s no way you’re changing
Because some things can just never be mine.
You’re not in love this time;

But it’s allright.

Toen ik in groep 8 zat, dacht ik dat ik een heks was. De wereld die J.K Rowling zo levendig wist te beschrijven in haar boeken, schilderde ze voor mij zo realistisch dat ik er haast zeker van was dat die wereld ook daadwerkelijk bestond. Samen met mijn beste vriendin creëerde ik een soort van surrealiteit waarin ik Liz heette en zij Maza; we maakten toverstokken van twee gevallen takken, leerden Harry’s wereld uit ons hoofd en schreven pagina’s vol met een verhaal dat wij verzonnen hadden rondom het feit dat we niet in Engeland, maar in Nederland woonden. We probeerden onze droom zo realistisch mogelijk te maken, en hoewel we diep vanbinnen best wisten dat het nooit de realiteit zou worden, leek het voor ons wel zo.

Ondanks dat ik nu ouder ben, zit Liz nog altijd binnenin mijn hart, tezamen met Liv, Menora, Maren, Mirre en een hele bups anderen waarvan ik hun verhaal ooit heb geprobeerd op te schrijven - en nog altijd weet ik niet precies wie ik nu ben, en bovenal wie ik wil worden. Soms ben ik Mara, maar meestal ben ik Neko, en ik weet niet precies of Neko los staat van Mara’s schizofrenie of er juist deel van is. En wat ik ook niet weet, is in welke persoonlijkheid de meeste toekomst zit; op welke manier ik het meest kan groeien naar wie ik uiteindelijk zal blijven, wanneer ik volwassen ben. Als ik ooit volwassen word.

De vraag wie ik uiteindelijk wil worden, spookt al eeuwen door mijn hoofd, en ik heb er nog steeds geen antwoord op gevonden. Ik kan tijdens tijdloze autoritten urenlang uit het raam zitten staren terwijl ik me bedenk wat voor nieuw image ik mezelf aan wil meten; of ik een dame wil worden, of een fashion victim, of gewoon een meisje wil blijven, maar ik kom nooit aan een antwoord toe. Telkens blijft door mijn hoofd spoken dat ik voornamelijk mezelf moet blijven, maar ik weet niet wie dat is.

Soms heb ik werkelijk waar geen idee.

Op het moment heb ik bedacht dat ik volwassener wil worden, maar wel op een funky manier: ik wil op pumps door Utrecht cruisen, maar dan wel op een roze fiets en met een gele koptelefoon op mijn hoofd. Ik wil minder wereldvreemd worden, maar wel mijn eigen stempel blijven houden. Neko-ish moet Neko-ish blijven, en er moet ook een soort Mara-ish komen, wat dan slaat op de persoon die ik ben in het dagelijks leven in plaats van op de dingen die ik schrijf.

Het kan echter ook zijn dat ik mijn plannen alweer omschop voordat het nieuwe schooljaar eenmaal begonnen is; en dat terwijl deze zomervakantie de tijd is om veranderingen door te voeren. Wanneer ik verhuisd ben en aan een brandnieuwe studie begin, zonder mensen die mij van vroeger kennen, zal niemand weten wie ik ooit geweest ben.

En eigenlijk is er ook wel een voordeel aan weer vrijgezel zijn; nu kan ik tenminste uit gaan vinden wie ik ben in plaats van me telkens af te vragen wie hij eigenlijk is.

Maar in ieder geval - om even tot de clue te komen waar dit hele verhaal voor bedoeld was - ik heb mijn gedachten veranderd. Niet wat betreft wie ik ben, of wie ik wil worden, maar wat betreft het feit dat ik helemaal overnieuw wil beginnen met mijn schrijversleven. Dat houdt in dat ik mijn oude fanfics niet op deze weblog zal zetten, zoals eerder beloofd, maar slechts de verhalen die ik vanaf dit moment zal schrijven. Het kan zodoende nog even duren voordat er nieuw updates komen, maar zodra die er komen, beloof ik dat ze de moeite waard zullen zijn. Net zoals ik ooit de moeite waard hoop te zullen zijn.

Heel veel liefs,
een heel erg vermoeide Neko.

Ik weet niet of het al mensen is opgevallen, maar ik heb aan de zijkant een paar dingetjes veranderd ^^ Mijn blogroll is wegens overbeladenheid drastisch uitgedund en - het belangrijkste - ik heb mijn pagina’s een beetje veranderd. De Fast Facts, Muzieklijst, Foto’s, Over Mij en Standaard Vragenlijst heb ik verwijderd; in de plaats daarvan heb ik een korte informatiepagina gemaakt waarop gewoon in het kort staat wie en wat ik ben. Geen fratsen, dat scheelt.

MAAR! Há! Er is een maar!

In de plaats van al dat leuks komt binnenkort iets anders leuks. Ik heb namelijk bedacht dat ik het irritant vond om twee gescheiden websites te hebben en daarom verhuis ik binnenkort mijn verhalen naar deze weblog. De grote lappen tekst zal ik gewoon op een pagina neerzetten; wanneer er iets geupdate wordt, zal ik dat op de main page zetten, zodat je niet iedere dag iedere pagina door hoeft te spitten op zoek naar iets nieuws. Zo aardig ben ik dan ook weer wel ^^

Maargoed - voordat dit zich allemaal gaat voordoen, zal er nog wat tijd verstrijken. Ik heb tot nu toe nog maar drie fanfics om hierop te zetten en ik begin pas weer met schrijven als ik op kamers zit - en dan is het ook nog maar de vraag of het gaat lukken. Waarschijnlijk heeft iedereen die hier wel eens komt mijn fanfics al gelezen (of is dat wel heel ijdel om te veronderstellen? :’D), dus het duurt op zijn minst nog een goede maand voordat er iets nieuws te krijgen valt. Helaas. Maar aan mijn nieuwe verhaal wil ik echt heel veel aandacht besteden, en dat kost tijd, logischerwijs.

Maar Neko gaat weer schrijven. En dat is waar het om gaat, hm?

Liefs!
Neko.

Dudes.

C’est ma chambre <3