Neko’s Weblog

Soms is het vreemd om te zien wat voor uitwerkingen schijnbaar kleine besluiten kunnen hebben. Waarschijnlijk kan iedereen wel een voorbeeld uit zijn eigen ervaringen noemen; je bevindt je in rustig vaarwater, doet iets dat op het eerste gezicht heel onschuldig lijkt en - POEF - je belandt in een stroomversnelling, of neemt een onverwachte bocht. Een minuscule beslissing kan een grote wending in het leven betekenen, en vaak heb je dat op het moment van het beslissen niet eens door. Dergelijke besluiten zijn meestal ook zo ontzettend onbenullig dat het bijna lachwekkend is als je terugkijkt op het effect van het besluit.

Zo was het ook bij ons.

Voor die ene avond in Juni, in Mâcon, Frankrijk, waren we gewoon drie meisjes die elkaar kenden van school en het toevallig goed met elkaar konden vinden.
We waren gewoon drie meisjes.
Meer niet.

We waren op kamp naar de Provence en stopten die eerste avond in Mâcon omdat de buschauffeur de reis niet in één keer mocht maken. Er waren nog veel meer meiden; vriendinnen waarmee we het misschien nog wel beter konden vinden dan met elkaar, maar wij waren de enigen die na het avondeten nog even naar de supermarkt wilden op zoek naar handcrème, omdat het water in Frankrijk zo onwennig was.

Dat feit; dat stompzinnige besluit om met zijn drieën naar de supermarkt terug te keren, was de eerste reden dat wij de Drie Musketiers werden.

We bleven veel langer weg dan we aanvankelijk gedacht hadden, gewoon omdat het zo gezellig was. We kochten een doos malteserijsjes waarvan we nog niet eens de helft op aten, een handcrème die mijn budget eigenlijk oversteeg en een aantal flesjes rosébier, omdat we vonden dat dat onmisbaar was op onze eerste, warme avond in Frankrijk. We vierden ons eigen feestje.

Veel alcohol kregen we niet binnen (want we moesten het flesje openmaken met een electriciteitskastje waardoor de helft van het bier eruit spoot, en dat halve flesje deelden we tenslotte met zijn drieën) maar we waren ontzettend relaxed en los die avond. Met het nog naschuimende flesje waren we in het midden van een grasveld gaan zitten en praatten we, alsof we elkaar al jaren kenden, totdat de zon uiteindelijk begon te verdwijnen en het te koud werd om nog buiten te zijn.

Tessa dacht dat we teveel gedronken hadden.
Dat was niet zo.
We zijn geen enkel moment dronken geweest, ook niet toen we een fles witte wijn kidnapten naar het speeltuintje op de camping en tot ver in de avond lagen te kletsen over wie we nou eigenlijk waren. We dronken wel, maar niet overvloedig. Er vloeiden eerlijk gezegd meer tranen dan alcohol.
Alleen wij kenden de hele waarheid.
Tessa niet.

Die hele verdere week in de Provence bleven we samen, omdat die eerste avond in Mâcon en het hele gedoe rondom die avond van Tessa’s kant ons in een kamp gedrongen had. En eigenlijk vonden we dat helemaal niet erg.

De verdere zomervakantie bleven we met elkaar afspreken en ook toen de school weer begon, bleven wij de Drie Musketiers. In de pauzes bivakeerden we in de studieruimte, we maakten tripjes naar Antwerpen en Breda en hadden voornamelijk heel veel lol. We waren drie heel verschillende personen, met heel andere karakters en verscheidene levens, maar toch werkte onze vriendschap. Misschien wisten we niet alles van elkaar en verborgen we sommige delen van onze levens, maar over het algemeen wisten we waar we aan toe waren en naar wie we het best toe konden stappen met bepaalde problemen. De één kon beter naar me luisteren, de ander was beter in het geven van advies om mijn problemen op te lossen en beide waren ze meesters in opvrolijken.
In principe vormden we één goed functionerend geheel.

Nu onze wegen zich gaan scheiden, bestaat de kans dat ik hen los zal moeten laten. Onze levens zullen nog verscheidener worden, evenals onze interesses en karakters en wellicht groeien we zodanig uit elkaar dat het goed functionerend geheel verstoord wordt.
Misschien zijn we na deze zomer wel weer gewoon drie meisjes die het toevallig goed met elkaar kunnen vinden, net zoals voordat we naar de Provence gingen.
Misschien worden we weer gewoon drie meisjes.

En misschien ook niet.
Want ik moet leren vasthouden.