Neko’s Weblog

In februari schreef ik over het missen van vliegers die ik al jaren eerder had losgelaten; vliegers waarvan ik had gehouden, waarmee ik lief en leed gedeeld had en die ik altijd had gewaardeerd, in voor en tegenspoed. Ik had hun koorden doorgesneden terwijl er tal van manieren waren om hen te behouden, naast de nieuwe vliegers die zich aan mijn vingers regen, maar ik was welwillend blind geweest voor die mogelijkheden. Zonder erbij na te denken, maar toch met mijn volle verstand, had ik hen het luchtruim laten verkiezen. En pas na een aantal jaren begon ik me te realiseren dat ik graag wilde dat ze terug zouden komen.

De laatste paar weken op de middelbare school hebben me zoveel duidelijk gemaakt wat betreft de mensen die me echt dierbaar zijn en de mensen die mijn vrienden waren zolang de tijd zou resten. Dat besef kwam pas op het allerlaatste moment, in de laatste paar seconden van een uur dat zes jaar lang doortikte, maar alsnog kwam het op tijd. Na de zomervakantie zullen onze wegen zich onherroepelijk scheiden, maar dan zal ik alsnog iets van hen bezitten, op de één of andere manier; een herinnering die nooit zal vervagen, iets dat ervoor zal zorgen dat wij elkaar nooit meer zullen vergeten.

Ik herstel de banden, en dat voelt zo verschrikkelijk goed.

Natuurlijk kan ik niets met zekerheid zeggen, want de toekomst is nu eenmaal geen zekerheid, maar de kans is nu een stuk kleiner dat we elkaar over een aantal jaren tegen zullen komen en ons slechts de verloren uren zullen herinneren. Misschien verliezen we elkaar uit het oog, misschien verliezen we het contact, maar dan nog zal ik altijd hun vlieger vasthouden.

I’ll hold on to my kites.