Neko’s Weblog

Soms vraag ik me af hoe het moet voelen om een paardenbloem te zijn; om als klein zaadje neer te strijken op een grasveld en je tegoed te doen aan zonlicht en zure, Hollandse regen; om te groeien en te groeien tot je zo groot bent dat je je ontluikende knop boven het gras kunt uitsteken en hem uiteindelijk kunt ontvouwen tot een ronde, gele waaier. Eindelijk ben je groot, en mooi, en precies zoals de bloemen om je heen; volgroeid en kleurrijk, als een regenboog, maar dan solide.

Soms vraag ik me af hoe het dan moet zijn om zonder enige vorm van proces tussen de vernietigende messen van de grasmaaier te moeten verdwijnen, enkel en alleen omdat je wetenschappelijk gezien onkruid bent. Ik zou willen weten hoe het is om jezelf vervolgens weer helemaal te moeten herstellen, een nieuwe knop te moeten vormen en die opnieuw te ontvouwen, zelfs al weet je inmiddels dat dat gevaarlijk is, en hoe je gedurende de zomer nog een aantal keer van je grootste trots beroofd wordt - want geel hoort niet thuis in het gazon van iemand met oog voor detail.

En soms vraag ik me af hoe het moet zijn wanneer men pas oog voor je krijgt op het moment dat je uitgebloeid bent, met als reden dat één of andere mensenmythe beschreven heeft dat er een wens gedaan mag worden met het wegblazen van de zaden van een paardenbloem. Op het moment dat de lucht uit gebolde wangen de parachutjes onderschept, weet je dat het voor jou gedaan is - het verhaal van leed en smart zal doorverteld worden door jouw nakomelingen, op het onbeschreven gazon, welke de eigenaar voor eeuwig onbeschreven zal willen laten.

Tot aan zijn dood.

Maar paardenbloemen zijn in geen enkele zin onkruid; paardenbloemen zijn doorzetters, en ik bewonder hen daarom.