Verdwijnpunt
We liepen over het spoor terwijl het langzaam avond werd, jij aan de ene kant en ik aan de andere, balancerend over de roestige rails met onze schoenen in de hand. In de verte schitterde de oneindigheid, op de plaats waar de hemel en de spoorlijn samensmolten, evenals alle wezenlijke dingen die in dat moment gevangen waren. Voor een kort moment waren daar enkel jij en ik. De symboliek zinderde naast de drukkende warmte - alles zinderde, zowel tijd als ruimte. Het was bijna magisch.
Ik verloor mijn evenwicht en stapte naast het spoor; jij lachte en leidde me terug tussen de bomen, op zoek naar een oneindigheid die minder balans vereiste.
En ik geloof dat we die gevonden hebben.
Ik vind ‘m weer mooi, Neko. Hoewel dat ook weer als barbaars gereutel klinkt. ‘Hij’ is ‘weer’ mooi, alsof het zomaar weer een stukje is. Maar voor jou betekent het heel veel.
En mooi ook dat ie niet zo lang is (niet dat ik er een hekel heb jouw schrijfsels, integendeel), want ik wil maar zeggen: less is more. En dat heb ik ook ontdekt.
Je header is trouwens prachtig! <3